เมื่อทุกอย่างกำลังดำเนินไป

“มองอะไรก็สวยไปหมดโลกนี้ดูช่างสดใส เพิ่งเข้าใจเมื่อได้รู้ตัวว่าเธอ มายืนอยู่ในใจฉัน”

ตอนนี้ชอบเพลง “ภวังค์” ของ สกายคิกส์เรนเจอร์ มากกก ฟังตอนแรกก็เพราะดี ฟังไปฟังมาอินซะงั้นกรู

ทำไมจะไม่อินล่ะ เอ่อ ไม่รู้จะยังไงดี .............

......ไม่เข้าใจว่าทำไม มันถึงเป็นอย่างนี้ นับตั้งแต่ได้พบเธอ มันก็เป็นอะไรไม่รู้

 มองอะไรก็สวยไปหมดโลกนี้ดูช่างสดใส เพิ่งเข้าใจเมื่อได้รู้ตัวว่าเธอ มายืนอยู่ในใจฉัน

ตกอยู่ในภวังค์แห่งความรัก ตกอยู่ในชั่วโมงแห่งความรัก เธอทำให้ฉันต้องมาเปลี่ยนไป

ตั้งแต่วันที่ได้พบกับเธอ เธอได้เปลี่ยนคืนและวันที่เงียบเหงา ให้กลับกลายเป็นคืนที่สดใส

 เธอทำให้คนที่ไม่เคยรักใคร ต้องเคลิบเคลิ้มล่องลอยไปกับการรักเธอ

 ภาพของเธอนั้นฝังใจ ไม่ลืมไม่เลือนไม่หาย ฝังลงไปที่ข้างใน ในหัวใจดวงนี้

 มองอะไรก็สวยไปหมดโลกนี้ดูช่างสดใส เพิ่งเข้าใจเมื่อได้รู้ตัวว่าเธอ มายืนอยู่ในใจฉัน

....... เพลงบ้าไรวะ โรแมนติกชะมัด

ศุกร์ผล.....ชื่อแปลกจัง ว่ามั้ย ??

เจ็บมือมั้ย ที่เป็นแผลอ่ะ ซื้อยามาทาให้แล้วนะ

เดี๋ยวจะหาน้ำแดงโซดาให้กินนะจะได้หายเจ็บ ชอบกินไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องเอาเงินให้หรอก

 ให้ก็ไม่ครบ บอกให้เก็บไปเติมน้ำมัน แต่น้ำมันมีเต็มถังแล้วนี่เนอะ เอาไปเก็บไว้ตัดผมดีกว่า ผมยาวแระนะ เอ หรือว่าจะเอาตังค์ไปซื้อหนมให้กินดีล่ะ

 หรือจะกินข้าวหมูแดง ดีล่ะ ป่ะไปกินด้วยกันนะ จูงมือเราไปด้วยนะ แบบที่จับวันนั้นไง

เอแล้วเรื่องทุ่งทานตะวันของเราล่ะ จะไปเมื่อไรดี

เอาแบบที่บอกก็ได้ วันเสาร์เราหยุดพรร้อมกันนี่เนอะ

จะไปไงอ่ะ ไม่เคยไปเลย

....อยากไปสอบไกด์จัง ...

แล้ววก็อย่าลืมล่ะที่บอกว่าเติมลมรถมาแล้วอ่ะ

จะไปไหวรึเปล่าเนี่ย มันไกลมากเลยนะ ท่าน้ำนนท์กับบางกะปิเนี่ย

...................... อ้าว นี่ฝันไปเหรอวะเนี่ย แต่เหมือนจริงจังเลย

 วันนี้วันอาทิตย์นี่หว่า ต้องไปทำงานละ รีบๆๆ ลงบ้านไป แม่เรียกบอกว่า “แกลืมยาทาแผลอะไรไว้เนี่ย ไหนว่าจะเอาไปไง”

.......ลัลล้า เช้าวันอาทิตย์นี้ มันน่ารักจริงๆนะ

รับปริญญานู๋เอง

            วันดีๆของเราอีกวันหนึ่ง  ในที่สุดก็จบทันเพื่อนสักที ตอนแรกคิดว่าจะไม่ได้รับพร้อมกันแล้วสิ แต่อุปสรรคทุกอย่างไหนจะสู้ความอึดของเราได้

วันซ้อม 15 ก.พ. 50

            ไปแต่งหน้าทำผม ไม่ปลื้มเท่าไร กลับมาแต่งหน้าเองซะเลย ดีนะที่เป็นรอบบ่าย แต่ก็นัดบรรดาเพื่อนๆ

ไปถ่ายรูปกันแต่เช้า วันนี้มีมือปืนคือ จิ๊บปี้ ไปถึงสวนอัมพรก็จัดการถ่ายรูปกระจาย ขอย้ำว่าเยอะมาก เข้าใจหัวอกดาราแล้วว่าเป็นยังไง  เพราะตากล้องบางคนสามารถพกกล้องมามากกว่า 2 ตัว เหงือกแห้งกันไป ทุกคนก็ค่อยๆทยอยกันมา

เรามีจิ๊บปี้ นิวมากะจิน เบลมากะพี่บี โอมากะกิ๊ฟ เณรมากะพี่ชาย เป้มากะแม่ รินมากะนิ้ง คังมากะออฟ ออฟมากะเจ๊ตั๊ก แบงค์มากะแม่ บอยมาคนเดียว คิวมาคนเดียว .... ใครอีกอ่ะ จำไม่ได้อ่ะ แล้วก็เหล่าเพื่อนๆนังนิว ส้มด้วย แล้วก็ปาล์มที่มาตอนหลัง แล้วก็บิ๊กกะเจ๊เทียน .... -*- ถ้าลืมผู้ใดขออภัยนะจ๊ะ

วันนี้ได้ของขวัญชิ้นแรกคือ ตุ๊กตาลิงร้องเพลงได้จากพี่บลู ตุ๊กตาผึ้งน้อยจากปุ๊ก ตุ๊กตาและการ์ดจากปาล์ม   ถ่ายรูปกันนานมาก จนถึงเวลารายงานตัวก็ไปที่สวนองุ่น ทำใจไว้แล้วว่านานแน่ๆ พอดีเค้ามีซุ้มบริการข้าวกล่อง ตอนแรกก็ดูมีพิธี ให้เอาหางบัตรมาแลก ทำไปทำมา รอนานจัด บัตรไม่ต้อง ใครอยากก็เดินมา รู้สึกว่ารอนานไปประมาณ 3 ชม ครึ่งมั๊ง  เหล่าชายหนุ่ม อาทิเช่นไอ้คังซัดข้าวไป 5 กล่อง ยังเหลือที่ไม่ได้เอ่ยนามก็กินไม่แพ้กัน ส่วนสาวๆอย่างเราก็ไม่น้อยหน้า 3 กล่องแน่ะ โดยเฉพาะเรากะโอ แต่ก็แบ่งๆกันกินรากะโอ แต่ก็แบ่เช่นไอ้คัว รักกันซะ....

            เข้าหอประชุม กว่าจะออกมาก็ 6 โมงแล้ว ขอบคุณเหล่าชาวคณะที่อุตส่าห์มานั่งรอ ออกมาก็ถ่ายรูปกันอีก ซะเหลือเกิน หน้ามัน แต่ไม่ยอมแพ้ ยิ่งเย็นตากล้องยิ่งเยอะ จำนวนตากล้อง เท่ากับจำนวนบัณฑิต น่าลงกินเนสท์บุ๊คนะเนี่ย  ระหว่างทางไปมหาลัยเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน รู้ทั้งรู้ว่าซุ่มซ่ามก็ไม่ระวังเลย ระหว่างลงรถตุ๊กๆทำชุดครุยขาดเป็นรู อย่างแรง วูบเลย ตายแน่ๆตายๆ เบื่อตัวเองจริงๆ  ......  กลับบ้านด้วยความ.......เหนื่อย ------

วันจริง 18 ก.พ. 50

            วันนี้ก็ไปแบบไม่ซีเรียส ไม่ค่อยตื่นเต้นเหมือนวันซ้อม ค่อนข้างรู้แล้ว นี่เป็นอีกข้อดีข้อหนึ่งที่ได้มีโอกาสมาฝึกซ้อมในสถานที่จริง สวนสุนันทาเท่านั้นนะคะ ที่ได้มาซ้อมจริงที่สวนอัมพร  วันนี้แม่มาเป็นมือปืน เพราะจิ๊บปี้ก็รับที่ ม.กรุงเทพเหมือนกัน น้ารัญก็มามีซองแดงๆมาด้วย ฮิ้วๆๆๆ ต่อจากนั้นก็มาเจอเพื่อนกันที่เดิม แต่วันนี้คนเยอะอลังการ  ที่ยืนที่เดินแทบไม่มี

ความรู้สึกเหมือนอยู่ในผับ แต่ต่างกันตรงที่ร้อนมั่กๆ ร้อนกว่าวันซ้อมอย่างแรง 

วันนี้ทำผมสิ้นคิด หน้ากลมมาก แต่เป็นการตัดรำคาญก็ทำๆๆไปเหอะ จะได้ไม่มีปัญหา น้องๆทั้งหลายมาด้วย บิ๊กกะเจ๊เทียน ผึ้ง วาว ว่าน น้องจิ๊ป  และสุดท้ายหล่อสุด มาสายสุด อีโป้ง มากะขวัญ  ก็ถ่ายยยยยยยยยรูป กันไป  จนสิบโมงกว่าสงสารคนรอ เลยบอกแม่ให้กลับบ้านเลยหลังจากที่ถ่ายรูปกันแล้ว ไม่ต้องนั่งรอจะได้ไม่ร้อน ส่งแม่ขึ้นรถเพราะแม่ต้องหอบดอกไม้กลับบ้าน ประมาณ 8 ช่อ มองหน้าแม่เกือบไม่เห็น ดอกไม้บัง

 แล้วเหล่าบัณฑิตก็มานั่งรอกัน อย่างทรมาน ย้ำว่าทรมาน เพราะตรงสนามหญ้าเขาขอความร่วมมือไม่ให้นั่ง ก็เลยมาหาที่นั่งตามมีตามเกิด ดีที่ได้พวกเสื่อที่นั่งของเจ๊ลั้งที่ทิ้งไว้ให้  นั่งรอกันตั้งแต่ 11 โมง ถึงเกือบ 4 โมงอ่ะ ทำไปได้  หมดสภาพอย่างแรง วันจริงไม่มีข้าวกล่องด้วย แอบเศร้ากันเล็กๆ อิอิ  นั่งกันไปก็เม้าท์กันไป จะไปเข้าห้องน้ำก็ขี้เกียจ พอถึงเวลาก็เข้าห้องประชุม (ลืมบอก ปะชุดครุยมาด้วย สวยงามเด่นเป็นสง่ามาก พวกผู้ชายเพื่อนเราก็ขาดกันหลายคน  แก้ปัญหาโดยการเอาสก็อตซ์เทปติด แต่ดูงามกว่าของเราอีก เพราะผู้ชายใส่ชุดขาวข้างใน เห็นไม่ชัด ดีจริงๆ )  ถึงเวลารับเร็วมาก เรานั่งแถวที่ 3 หน้าๆสุดเลย  ตื่นเต้นมากกกกกก  หัวใจเต้นตุบๆ เกร็ง กลัวผิด กลัวโน่น กลัวนี่ ซ้อมมา เจ็บเท้าแทบตาย  แต่สุดท้ายผ่านไปด้วยดี เพื่อนๆของเราทำดีทุกคน เพราะนั่งหน้า สามารถเห็นเพื่อนทุกคน ดีเจปุ๊กสะกี้ของเราเป็นเกียรติมาก ได้ถวายพวงมาลัยด้วย เริศจริงเพื่อนเรา กว่าจะออกมาก็ฟ้ามืดพอดี  กลับบ้าน อาบน้ำ แปลงร่างไปเป็นแขกงานของจิ๊บปี้ กับนิว ที่ร้านครัวเสวย

            ดีใจจังเลย รับปริญญาสักที มันปลื้มๆนะ ได้ถ่ายรูปกะเพื่อนๆ มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ในที่สุดก็สำเร็จสักที ใครจะไปอึด เก็บ 9 ตัวอ่ะ ภายในสองเทอม  สามารถเหมือนกันนะเรา พอมาถึงวันนี้ก็ลืมความเหนื่อยไปเลย แม่คงดีใจ กลับบ้านมาแม่ล้างรูปรอ เร็วมากกก   มาถึงวันนี้ก็ดีใจ ดีใจๆๆๆๆๆๆๆ แต่ก็นะนี่ก็เพิ่งเริ่มเอง ข้างหน้าจะมีอะไรรอเราอยู่ก็ไม่รู้ โตเป็นผู้ใหญ่แบบจริงจังสักที  คิดไปคิดมาก็ยังอยากกลับไปเป็นเด็ก นี่แหละน้า ที่แต่ก่อนเค้าว่าเป็นเด็กน่ะ ดีจะตาย ไม่ต้องคิดอะไร มันก็จริงอย่างที่เค้าพูดกัน  ต่อไปผิดพลาดอะไรก็ต้องเรียนรู้  ต้องคิด ต้องตัดสินใจเองแล้ว  ค่อยๆเป็นค่อยๆไปก็แล้วกัน  พร้อมแล้วล่ะ

            ขอบคุณคุณแม่ทักษิณา  เคี่ยวเข็ญเราจนมาถึงวันนี้ รู้นะว่าแม่ภูมิใจอ่ะ ถึงแม้จะเถียงกันบ้าง แต่ลูกก็เป็นลูกที่ดีคนนึงนะ (คิดว่า) ... อิอิอิ รักแม่ที่สุดเลย

            ขอบคุณทุกคนเลยที่เคียงข้างกันมา เพื่อนๆกลุ่มเรา โอ บอย เบล ป้อ  4 คนนี้ช่วยเรื่องเรียนมาก ถ้าไม่มี 4 คนนี้ ไม่รู้จะเก็บตกกันอีกกี่วิชาก็ไม่รู้  ส่วนฝ่ายบันเทิงก็เยอะนะจ๊ะ นิว เณร คิว คัง เชษ เป้ แบ้งดี แบ้งเลว อ้าว พล ปอ ออฟ วี  อ้อม ริน โจ้  และก็ทุกคนเลย  แล้วก็ส้มกะก้อยด้วย สุดท้ายนังจิ๊บปี้ ฉันก็จะอยู่ กทม.ต่อไป ยังอยากอยู่ ยังไม่อยากไปไหน  แหม !!! อ่านมาถึงตรงนี้ ..... น้ำตามันจะไหลด้วยความตื้นตัน